“Leer mij het zelf te doen”

Bovenstaande titel is eigenlijk onze visie in een notendop. Leer mij het zelf doen. Wij vinden het heel belangrijk dat kinderen zelfstandig en zelfredzaam door het leven gaan. Ook in de peuterleeftijd kunnen kinderen al heel veel zelf. Er komt een moment langs dat je peuter thuis zegt: “nee, zelluf doen!”. Grijp die kans zeggen wij. Bij ons doen ze heel veel, zo niet alles, zelf. Dat heeft soms het gevolg dat wij van 09:00 uur tot 10:30 uur in de gymzaal zijn. Want ja, als we daar heen gaan kunnen we niet meteen beginnen want de schoenen en sokken moeten uit, vanwege hygiënisch en motorisch oogpunt. De bewuste schoenen kunnen niet overal in de gymzaal staan, dus leren wij de kinderen hun sokken in de schoenen te doen en de schoenen onder de bank te zetten. Er zit dus meteen een lesje begrippen aan vast ;-).

Dan lekker bewegen, klauteren, klimmen, ballen en koprollen. Doe wat kan, doe vooral wat je durft en vraag hulp wanneer nodig.

Na het gymmen moeten die schoenen natuurlijk ook weer aan. Eerst het juiste paar maar eens zoeken. Dan sokken aan, twee handen gebruiken, om die tenen heen en optrekken. Al met al voor peuterhanden een best lastige klus. Dan de schoenen nog. Die zijn vaak lastig. Heel modieuze en prachtige exemplaren zien we langskomen, maar de meeste niet of nauwelijks geschikt voor peuters die zelf de schoenen aandoen. Welke schoen moet aan welke voet? (tip: teken een smiley met watervaste marker aan de binnenkant van de schoen en leer de kinderen dat die twee smileys naar elkaar moeten kijken en er zijn geen verwisselingen meer). Dan de schoen aankrijgen, wurmen met die voeten, dan gaan staan en een beetje duwen. En dan nog dicht doen….pff lastig allemaal. Maar niet onmogelijk.

Dit zijn hele goeie leermomenten voor kinderen. De motorische vaardigheden worden getraind. Dat komt later weer van pas als er geleerd moet worden om te schrijven. Maar dit zijn ook lessen in doorzetten. Want het is natuurlijk heel makkelijk als iemand anders dit voor je doet. Het zij je vader, het zij je moeder of een juf van de peuterspeelzaal. Als je een kind helpt, voordat het kind het besef heeft kunnen krijgen dat hij/zij iets niet zelf kan, zeg je eigenlijk: “Ik doe het voor jou, want jij kan dit niet”. Een kind groeit van dingen zelf doen, ook van leren hulp vragen. Wij zetten kinderen aan tot zelf nadenken.

De kleine heuvels die de peuters nu moeten beklimmen (het zelf jas aan doen, tas meenemen en schoenen aantrekken) zijn opstapjes voor de hogere bergen die ze in hun latere leven geheid gaan tegenkomen. Als je als kind geleerd heb je handen en voeten uit te steken omdat iemand je aankleedt, zul je later veel meer moeite hebben met de moeilijkere problemen. Je gaat het niet aan en leunt achterover. Als je als kind leert zelf je zaakjes te regelen ga je ook later sneller de problemen aan.

Het is in dit stuk natuurlijk een beetje gechargeerd, maar wij zijn echt van mening dat ook peuters al heel veel kunnen. Dit krijgen we, gelukkig, ook terug van diverse basisscholen die peuters van ons hebben ontvangen. De kleuterleerkrachten zijn er blij mee. De eisen aan een kleuter zijn namelijk ook best hoog. Daarover zal ik een volgende blog schrijven.

De foto’s zijn van afgelopen week toen we de aquabeads in een bak hadden, veel naar de gymzaal zijn geweest en er geschilderd is.